Dourte Design

Over twee weken houd ik mijn afstudeer praatje en nu ben ik bezig om mijn slides te voorbereiden. Op de aanbeveling van Edward Tuft, over wie ik vorige week had geschreven, ben ik naar de website van Dourte Design geweest. Dourte Design is bekend vanwegen hun werk voor Al Gore en de TED bijeenkomsten. Alle powerpoint slides die Al Gore in zijn film “The incovenient truth” gebruikt is door Dourte Design ontworpen. Je zou waarschijnlijk een andere mening hebben over de boodschap van zijn film, maar de slides die Meneer Gore vertoont om zijn boodschap over de opwarming van de aarde over te brengen zijn schitterend mooi.

Dourte heeft ook overzicht over de powerpoint slides die de sprekers tijdens de TED conferences vertonen. Die slides zijn ook prachtig.

Nancy Dourte de mede eigenaresse en CEO van Dourte design heeft twee boeken geschreven. Die boeken heet slide:ology en resonate en ze gaan over hoe je hoog kwaliteit powerpoint slides moet maken en presenteren. Sommige advies die ze geven zoals vertel een verhaal is een beetje cliche achtig, maar met twee van haar regels ben ik volledig eens:

1. Elke slide moet alleen een boodschap overbrengen;
2. En alstublieft gebruik geen bullets;

De regels zijn eenvoudig, maar de toepassing van die regels zijn niet zo makkelijk omdat je je eigen vijand bent. Als je een slide maakt de neiging altijd bestaat om zoveel informatie in een slide te krijgen dat je vergeet de golden rule van design: Simplicity always wins. Het eind resultaat als je die twee belangrijke regels toepassen is duidelijk van het werk Dourte Design heeft verricht.

Eerste erwtensoep van het herfstseizoen

Om 13:00 vandaag kwam mijn buurvrouw Leni Groenewegen langs en vroeg of ik erwtensoep wilde proeven. Ik was een beetje verbaasd want in ons studentenhuis de Tochtige Koe is soep bij Leni en Jan – haar man – op zondag. Elke zondag middag worden alle studenten van het huis aan de Schieweg gevraagd of we een bakje soep lusten. We zijn zo gewend om zondag gebeld te worden dat soep bij Jan en Leni zit in mijn agenda vast. Iedereen die in het huis “de tochtige koe” wonen grijpt de kans want de soep van Leni is heerlijk.

Met verwachting van een lekkere bakje soep ging ik naar mijn buren. Leni had twee lange tafelen naast elkaar in haar kelder gezet. Aan die tafel waren viertien mensen waarvan twalf  vrijwillegers van de natuur vereniging van Nootdorp waren. Ze waren allemaal bezig om erwtensoep die in een grote emmer op de tafel stond te shenken en eten.  Iemand schonk mij ook een bakje. De soep was zoals altijd heerlijk, maar wat vandaag bijzonder maakt wat het sfeer wanneer viertien mensen een tafel delen.

Er is voor mij absoluut geen twijfel meer. Met de erwtensoep van Leni is voor mij de herfst van 2010 begonnen. De vrijwillegers waren ook op de boerderij vanwegen de herfst. Ze komen eens in vijf jaar komen ze om de bomen te snoeien. Dat snoeien goed voor de bomen waren wist ik helemaal niet. Leni legde het voor mij met een spreekwoord uit: “snoeien maakt beter.”

Edward R Tufte en powerpoint

Op 26 November studeer ik af en om mijn ingenieurs diploma te halen moet ik een prestatie geven over mijn afstudeer werk. Afstudeer prestatie is een soort openbare verdediging van je onderzoek en het hoort bij wetenschap. Op de TU wordt de prestatie in PowerPoint gedaan. Dus ik was op zoek voor een boek die de belangrijke en fundamentele principes achter een grafiek uitlegt. Zo ben ik tegen Edward R Tufte gekomen.

Tufte is emeritus hoogleraar aan Yale university waar hij colleges gaf over statistiek bewijs, “informatioin design” en interface design. Hij is ook een auteur van zeven boeken onder andere de drie klassieken Visual Explanations, Envisioning Information en  The Visual Display of Quantitative Information. Die drie boeken zijn geen self-help boeken, maar echte klassieke van hoe je informatie en data moet presenteren. Na het lezen van zijn boeken en wat hij op zijn website heeft, heb ik bijna alle grafieken die ik in mijn verslag heb aangepast. Ik kan je die drie boeken wel aanraden.

Belangrijker nog, op zijn website is een artikel ” The cognitive style of powerpoint: Pitching out corrupts within” te koop. Een stuk van het opstel, PowerPoint Does Rocket Science–and Better Techniques for Technical Reports, vind je op zijn website, waarin hij vertelt wat de rol powerpoint in het ramp van space shuttle Columbia heeft gespeeld. Ik beloof je dat na het lezen van dit klein gedeelte van het hele opstel zou je nooit meer een bullet in een powerpoint zou gebruiken. Meer bewijs over hoe powerpoint slides wordt misbruikt kan je hier lezen.

Ik hoop dat na dat ik bekend zijn geraakt met zijn werk dat ik meer aandacht zou besteden aan elke slide die ik voor mijn prestatie ga gebruiken.

Aardappel tian

Nu woon ik ongeveer zes jaar in Nederland; ik spreek de taal; ik snap het Nederlandse cultuur en volgens velen ben ik ook redelijk goed geïntegreerd in de samenleving. Maar er is een ding die ik nog steeds niet kan aanwennen. Het is om elke dag brood te eten voor ontbijt.  Natuurlijk is er een oneindig soort brood in de supermarkt te krijgen, maar brood blijft toch brood.

Het nadeel van geen brood te eten voor ontbijt is dat ik elke ochtend in de keuken moet staat om mijn ontbijt klaar te maken. Vaak ga ik voor een Engelse ontbijt of een boeren omelet. Maar de laatste twee weken is het zo vaak gebeurd dat ik zonder te ontbijten met een lege maag naar de faculteit ging. Op zulke dagen brunch ik in het restaurant van Delft IKEA de bekendste eten van IKEA: Zweedse gehaaktballetjes met frites. Het kost mij niet alleen veel tijd, want ik moet van mijn faculteit naar het IKEA fietsen, maar ook veel geld. Voor een gemiddeld lunch bij IKEA betaal ik ongeveer zes Euro.

Dus om tijd en geld te sparen heb ik besloten om mijn recepten schat te vergroten. Woensdag is voor mij een dag om een nieuwe recept te proeven. Dus vandaag heb ik aardappel tian, een recept van Elisabeth David, gemaakt.

Ik heb een aangepaste versie van het recept gemaakt. De anchovijes heb ik met bakon reepjes vervangen. Die bakon reepjes vervult hetzelfde functie als anchovijes, het voegt een beet zoute smaak aan het recept toe.

Holland tegen Denemarken in de RAI

Eindelijk voor het eerst heb ik een voetbal wedstrijd op een plein tussen de menigte gevolgd. Om zo voetbal te kijken en genieten is een unieke Europese ervaring. Gisteren heb ik met twee andere huisgenoten van mij, Jannis en Bjorn, Nederland tegen Denemarken niet thuis of in een kroeg maar wel in de RAI Amsterdam, de grootste convention center in Nederland, gezien.

De kaartjes krijgen we gratis van de ouders van Bjorn. Bjorn’s ouders hebben een tabakswinkel waarin ook de kaartjes van Staatslotterij worden verkocht. Al lang is Staatslotterij hoofdsponsor van de Nederlandse elftal. Tijdens elke WK of EK  krijgen winkeliers kaartjes naar een wedstrijd of Oranje shirts of toegang kaartjes zoals vandaag. Zo zijn de ouders van Bjorn tot vier kaartjes gekomen. Helaas, konden ze niet naar de RAI omdat gisteren voor hun een gewone werkdag was. Vorige week Bjorn vroeg ons of we met hem mee willen gaan?

Pasta Gorgonzola

Tegenwoordig kom ik heel laat ‘s avonds terug van de faculteit omdat ik aan het afstuderen ben. Dan heb ik helemaal geen zin meer om in de keuken te gaan staan en koken. Dit gebrek aan geduld vanwege moeheid en ook een klein beetje luiheid leidt tot het feit dat ik ‘s avonds geen verse maaltijd eet. Ik pak een pizza of een schotel die ik in het weekend klaar had gemaakt en in het diepvries had bevroren. Voor een lege maag zijn die bevroren schotels wel lekker genoeg, maar echt gezond zijn ze niet. Daarom ben ik op zoek geweest naar een pasta recept die ik heel snel kan klaarmaken. Vandaag is mijn zoektocht eindigt op een recept van Mark Bittman: Pasta Gorg0nzola. Hij heeft ook een video geplaatst waarin hij laat zien hoe je Pasta Gorgonzola maakt.

De recept heb ik een beetje aangepast. In plaats van raketsla, Arugula in het Engels, heb ik gewone sla gebruikt en kers tomaten heb ik met gewoon vleestomaten vervangen. In zijn recept gebruikt Bittman alleen melk, maar ik heb creame fresche teogevoed om de saus iets dikker te maken. 

Gorgonzala, Italiaanse blauw kaas, is het belangrijkste ingrediënt voor deze recept en die is in Delft bij de C1000 verkrijgbaar.

Vandaag heb ik die recept uitgeprobeerd en binnen twintig minuten was ik klaar. Het resultaat was en kleurijke pasta die goed uitzag en heerlijk smaakte. Die recept is een echt aanrader een volgende week ga ik mijn huisgenoten Pasta Gorgonzola laten proeven. Ik word een beetje verslaafd aan Italiaanse eten!

Maus door Art Spiegelman

Twee weken geleden vertelde ik mijn huisgenoot Bjorn over wat een neefje en nichtje van mij voelden toen ze de concentratiekamp musea in Berlijn bezochten. Die neef en nicht waren door Europa aan het reizen en na twee dagen in Berlijn kwamen ze naar Amsterdam. In Amsterdam bracht ik en bezoek bij hen en die neef zei met tranende ogen dat de Nazi’s mensen als dieren behandelden. Toen zei Bjorn dat hij van plan is om met zijn vriendin Anna een keer naar Auschwitz te gaan bezoeken. Later gaf Bjorn mij een boek van Anna over de holocaust en dat heet Maus door Art Spiegelman.

Door dit boek vertelt Art Spiegelman het verhaal van zijn vader Vladek Spiegelman, een jood uit Polen, die de holocaust had overleefd. Wat zijn vader tijdens de tweede wereld oorlog mee gemaakt hadden en hoe zijn vader zichzelf van het dood kunnen weten te redden vertelt Art Speigelman als een stripverhaal. In tegenstelling tot meeste andere strips die meestal een helden verhaal vertellen, behandelt Maus een serious onderwerp: De holocaust. En deze strip niet alleen versterkt het verhaal maar helpt je ook om beter over die tijd te kunnen verbeelden.

Art Spigelman heeft door dit book bewezen dat inderdaad een stripstrook duizend worden kan vertellen.

Duurzaamheid kost geld

De boodschap is wel duidelijk en onmiskenbaar: wij moeten een duurzaam leven leiden. En deze boodschap is begonnen overal in de maatschappij een beetje door te dringen. Daarom staan duurzame producten te koop in de winkel; op velen universiteiten zijn er master opleidingen voor duurzaamheid die je kunt volgen; in de kranten en op websites zijn er talloze artikelen over hoe wij een meer duurzame en milieu vriendelijk leven kan stichten.

Vandaag nam ik mijn twee horloges mee naar de horloge winkel om ze te laten repareren. Een had een nieuwe bandje nodig en de ander een nieuwe batterij. Voor het bandje heb ik dertien Euro betaald en voor de batterij tien Euro. Die drieëntwintig Euro is niet veel als ik dure horloges zoals een Rolex bijvoorbeeld bezit, maar mijn horloges waren echte goedkope spul. Die waren in India voor een kleine bedrag van tien Euro aangeschaft. De horloge die een nieuwe bandje nodig had gebruik ik al voor ruim een jaar, maar de andere heb ik vier jaar probleemloos gebruikt. Dus die horloges waren van uitstekend kwaliteit.

Daar stond ik in de winkel voor een dilemma: moet ik voor tien Euro twee nieuwe horloges kopen of moet ik voor drieëntwintig Euro mijn oude horloges laten repareren? Economisch gezien lijkt het eerst keus het best te zijn. Je bent minder geld kwijt en hebt twee nieuwe horloges. Maar ten opzicht van duurzaamheid welke is het beste? Wordt mijn eerste keus een duurzame keus als die nieuwe horloges duurzaam zijn ontwikkeld? Of is mijn tweede keus wat dan ook het meeste duurzame keus?

Wat mij betreft duurzaamheid betekent dat je langer mee gaat met je spullen.  Dan hoef je geen nieuwe product te kopen en dat betekent dat je minder grondstoffen voor nieuwe producten nodig hebt. Dus als je je schoenzool verslijt is, moet je die vervangen en niet en nieuwe schoenen kopen; als de handvat van de pannen kapot zijn, moet je een nieuwe handvat kopen en niet een nieuwe pan. Maar die keuzen worden moeilijk als, net als mijn twee horloges, nieuwe schoenen of nieuwen pannen goedkoper zijn dan de onderdelen die je vervangt.  Daarom is soms wat economische opzicht aantrekkelijk is ten opzicht van duurzaamheid niet aantrekkelijk.

Gisteren heb ik mijn twee horloges voor tweeendertig Euro laten repareren en een keus voor duurzaamheid ten koste van mijn portemonee gemaakt.

X-Factor in gemeentehuizen Uterecht en Haarlem

“Verbod op straatmuzikanten in Utrecht” stond de kop een paar dagen geleden in alle Nederlandse kranten. Volgens de Utrechtse ambtenaren, de mensen die op straat muziek spelen zijn geen straatmuzikanten, maar wel Oost-Europese zwervers die met een viool of gitaar bedelen. Hun hoofdzaak is niet muziek spelen en daarmee mensen verheugen, maar gewoon onder de mooi lente zon geld verdienen. Er wordt over een bedrag van 150 Euro per dag gesproken. Onder druk van winkeliers en horeca eigenaren heeft de gemeente het aantal straatmuzikanten in de Utrechtse binnenstad zijn beperkt tot tien.

Hoe wordt de tien straatmuzikanten gekozen? Iedereen die in de binnenstad van Utrecht muziek wil spelen moet een auditie bij de burgemeester afleggen. Daarna de burgemeester bepaalt of de muzikant een vergunning verdient of niet. Het zou erg op X-factor lijken, waarin Simon Cowell bepaalt of je naar de volgende ronde mag doorgaan of niet.

Een werkdag bij de gemeente Utrecht kan ik nu wel voorstellen. Je begint ‘s ochtends om half negen en werkt tot half een. In de pauze ga je naar de auditie zaal om de audities te kijken. Een auditie doen is wel zwaar maar gewoon kijken valt nooit tegen. Als je geluk hebt kom je een toekomstige Paul Potts of Susan Boyle tegen of je kunt rechtstreeks bekijken hoe mensen zich belachelijk maakt.

In ieder geval na de pauze gaan de werknemers van de gemeente ontspannen terug naar hun werk. Slimme man die burgemeester Meneer Wolfsen.

4daagse voorbereiding eerste wandeling

Aanstaande zondag begin ik met mijn voorbereiding voor de 4daagse. Ik ga met mijn vriend Thomas door het Groene Hart van de randstad, Midden Delfland, wandelen. De afstand die we gaan lopen is vijfentwintig kilometer.

View Larger Map

Het gekozen wandelpad begint en eindigt aan Schieweg 182, waar ik woon. Eerst lopen we dwars door de Abtswoude richting Schipluiden tot we tegen de Vliet komen. Wij zullen de Vliet niet oversteken omdat we niet van plan zijn om naar Maasluis te lopen. In plaats daarvan nemen we de Vlaardingskade richting Vlaardingen, en we houden deze oever van de Vliet aan tot het punt waar de Vliet in de Nieuwe Maas uitloopt. Dit is het eerst traject van ons wandeling, een afstand van 15 kilometer, en het eindigt bij het havengebied van Vlaardingen. De terugreisroute is korter en het gaat over een afstand van 10 kilometer. We nemen gewoon de weg die tussen Kethel en Schiedam loopt. Deze weg heet de Broekkade en het eindigt aan de Kethelsekade. Waar de Kethelsekade uitloopt begint de Schieweg, en Schieweg 182 ligt alleen 500 meter verderop.

Als we met een normaal tempo van vijf of zes kilometer per uur lopen dan moet het ons wel lukken om deze afstand over vijf of zes uur uit te lopen.

Wat moet ik mee nemen om onze energie niveau op peil te houden?